Linki Archiwum Księga gości





2012-05-24 14:10:11 >> Parafraza...

- Kompost. Pierdolony kompost społeczeństwa - cedził przez zęby - Zbyt inteligentny, by mieć w dupie to, jakim jest świat. Zbyt mało chorobliwie ambitny, by mu zależało na tym, by pozostałych za tę dupę trzymać. Tym właśnie jesteśmy. Mamy na tyle samoświadomości, że wiemy, iż w naszym siedzeniu i gadaniu nie ma zbytniego sensu. Nie dlatego, że gadamy od rzeczy, ale dlatego, że nikogo właściwie to gadanie nie obchodzi. I nie, nie znajdziesz w nas pocieszenia...



skomentuj (0)




2011-04-28 09:10:11 >> Coda...

   Owego czasu, podczas życia tego Ludu, olbrzym Mogoch przystanął nad małą rzeką, by zaspokoić pragnienie. Gdy wziął kilka łyków i znów chciał podjąć wędrówkę, przemówiła doń, pochylona nieopodal nad taflą wody, Stara Wierzba.
- Witaj, Długonogi. Czy widziałeś gdzieś czwórkę Wędrowców z Dalekiego Zachodu? - zaszumiała smętnie.
- Nie, Płaczko - odparł Mogoch - choć słyszałem o nich wiele opowieści. Podobno przybyli spoza tej krainy, ze stron, w których się rozkazuje, ale nie słucha. Z kraju, w którym żyją ludzie potężni, ale próżni i butni. Powiadają też, że Wędrowcy byli uciekinierami, nawet wygnańcami, ale nigdy nie dawałem temu wiary.
- Wszystko, co mówisz, jest częścią ich Pieśni, choć nie wszystko musi być prawdą - Wierzba jak gdyby bardziej pochyliła się nad lustrem wody - Przez krótką chwilę Wędrowcy byli mi bowiem towarzyszami i byłam świadkiem wielu opowieści, które snuli siedząc na moim konarze, wpatrzeni w toczącą się leniwie wodę. Zaprawdę, choć potężni, byli uciekinierami, chociaż nie zdawali sobie sprawy, że nigdy nie zdołają umknąć temu, co ich prześladowało - strachowi przed pustką wypełniającą dusze ich pobratymców.
   Olbrzym zamknął oczy. Nie wiadomo, ile trwał tak, nieruchomy i milczący, ale gdy znów przemówił, dawno już zapadła noc. Księżycowa i gwieździsta.
- Tych, o których mówisz, nie ma już wśród mieszkańców tych krain - głos Mogocha wypełniony był smutkiem i żalem - Odeszli, dzieląc los swego rodzaju. Zapomnieli, jak być szczęśliwymi.
- Mylisz się, Długonogi - długie witki Wierzby delikatnie pogładziły wody toczącej się w dole rzeki - Kto raz pił wodę z tej rzeki, nigdy nie zazna spokoju, nigdy nie zaśnie i nigdy nie zapomni. Nawet jeśli na chwilę zniknęli, któregoś dnia powrócą.
- Obyś miała rację, Starucho - odparł olbrzym.
   Mogoch pociągnął jeszcze kilka łyków z rzeki, lekko ukłonił się wierzbie, a potem odszedł w kierunku najdalszych granic znanego świata, gdzie - jak powiadają - znajduje się brama ognia strzegąca Lavondyss.
   Powiadają, że któregoś dnia Wierzbę odwiedził wędrowiec, który usiadłszy na jej wykrzywionym nad rzeką konarze śpiewał pieśni piękne i wypełnione smutkiem.
   Ale to już opowieść na inny czas i dla innych ludzi.



skomentuj (0)




2010-12-08 00:26:45 >> Coda...

Michael. Dear Michael. Of course it's you, who else could they send, who else could be trusted? I... I know it's a long way and you're ready to go to work... all I'm saying is wait, just wait, just-just-just... please hear me out because this is not an episode, relapse, fuck-up, it's... I'm begging you Michael. I'm begging you. Try and make believe this is not just madness because this is not just madness. Two weeks ago I came out of the building, okay, I'm running across Sixth Avenue, there's a car waiting, I got exactly 38 minutes to get to the airport and I'm dictating. There's this, this panicked associate sprinting along beside me, scribbling in a notepad, and suddenly she starts screaming, and I realize we're standing in the middle of the street, the light's changed, there's this wall of traffic, serious traffic speeding towards us, and I... I-I freeze, I can't move, and I'm suddenly consumed with the overwhelming sensation that I'm covered with some sort of film. It's in my hair, my face... it's like a glaze... like a... a coating, and... at first I thought, oh my god, I know what this is, this is some sort of amniotic - embryonic - fluid. I'm drenched in afterbirth, I've-I've breached the chrysalis, I've been reborn. But then the traffic, the stampede, the cars, the trucks, the horns, the screaming and I'm thinking no-no-no-no, reset, this is not rebirth, this is some kind of giddy illusion of renewal that happens in the final moment before death. And then I realize no-no-no, this is completely wrong because I look back at the building and I had the most stunning moment of clarity. I... I... I... I realized Michael, that I had emerged not from the doors of Kenner, Bach, and Ledeen, not through the portals of our vast and powerful law firm, but from the asshole of an organism whose sole function is to excrete the... the-the-the poison, the ammo, the defoliant necessary for other, larger, more powerful organisms to destroy the miracle of humanity. And that I had been coated in this patina of shit for the best part of my life. The stench of it and the stain of it would in all likelihood take the rest of my life to undo. And you know what I did? I took a deep cleansing breath and I set that notion aside. I tabled it. I said to myself as clear as this may be, as potent a feeling as this is, as true a thing as I believe that I have witnessed today, it must wait. It must stand the test of time. And Michael, the time is now.



~Arthur Edens, Michael Clayton



skomentuj (0)




2010-06-17 00:32:04 >> Parafraza...

- Nienawidzę mieć racji na równi z tym, jak nienawidzę się mylić. Zależnie od kontekstu - powiedział, pociągając łyk piwa. Ono zaś powoli się kończyło i wzmagało to tylko jego rozdrażnienie. Trzeba było kupić trzy zamiast dwóch butelek, głupku, pomyślał, idealny przykład na pomyłkę, bez dwóch zdań.
Uśmiechnęła się szelmowsko. Zbyt dobrze go znała, by zakładać cokolwiek innego. Tyczyło to się zarówno jego słów jak i wzroku, jakim obdarował prawie pustą butelkę.
- Tak? Co konkretnie masz na myśli? - bardziej się z nim drażniła, aniżeli była ciekawa odpowiedzi.
- Ach, wiesz - odparł - nie masz sama czasami uczucia, że Twoje własne słowa Cię doganiają? Twoje własne przewidywania, wypowiedziane dawno temu i dawno temu też zapomniane, wracają do Ciebie echem akurat wtedy, gdy niczego się nie spodziewasz. Nie chcesz ich już znać. Są jednak natrętne niczym żul na ulicy.
- Myśl jest strzałą czasu, jak zwykłeś powtarzać.



skomentuj (0)




2010-05-01 01:38:10 >> The Dead Flag Blues...

The car's on fire and there's no driver at the wheel
And the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides
And a dark wind blows
The government is corrupt
And we're on so many drugs
With the radio on and the curtains drawn

We're trapped in the belly of this horrible machine
And the machine is bleeding to death

The sun has fallen down
And the billboards are all leering
And the flags are all dead at the top of their poles

It went like this

The buildings tumbled in on themselves
Mothers clutching babies picked through the rubble and pulled out their hair

The skyline was beautiful on fire
All twisted metal stretching upwards
Everything washed in a thin orange haze

I said, "Kiss me, you're beautiful...
These are truly the last days"

You grabbed my hand and we fell into it
Like a daydream or a fever

We woke up one morning and fell a little further down
For sure it's the valley of death

I open up my wallet
And it's full of blood



Godspeed You Black Emperor!



skomentuj (0)




2010-02-02 01:35:01 >> Zapach słów...

Miejsce, w którym żyję.
Oddycham. Chodzę. Kocham i nienawidzę.
Codziennie wtłaczam tę obrzydliwą breję
Którą Oni śmią zwać życiem
Oni - skorupy bez uczuć.
Mają swój pośpiech, swoją nienawiść, swoje perwersje
Po cóż im prawda?
Oni już ukrzyżowali Swojego Chrystusa

***

Drewniana Klepsydra
Któryś tam z kolei, Jeździec Apokalipsy
I Jego Czterdziestu Rozbójników
Przyglądają się bezgłośnie naszym zbrodniom
Wykonując swoje.
Pytanie tylko: Kto ma rację?

***

Samotni w swej samotności błądzimy przez mgłę istnienia
Jesteśmy i przemijamy - niemi, równi bogom,
Skromni w swej próżności

U stóp Olimpu rozbijamy kamień, by poznać jego duszę



skomentuj (2)




2010-02-02 00:51:40 >> Parafraza...

- ...gdyż chciałbym, by ludzkość przestała się wreszcie babrać w tym błocku i zrozumiała, że jest tylko maleńkim elementem wielkego wszechświata, równie pięknego jak niebezpiecznego.
- Rozumiem - odparła - ale chyba nie zaprzeczysz, że ludzkość jest niczym małe dziecko, a małe dzieci mają swoje małe katastrofy, a te malutkie tragedie są takie same, jak katastrofy dorosłych.
- Oczywiście, masz rację. To czysty heglizm. Nie przeczy rozumowi przedkładanie skaleczenia palca ponad zniszczenie świata. I to jest najszczersza prawda. Nie sposób się z tym nie zgodzić.
- Z czym się więc nie zgadzasz? - zapytała uśmiechając się przy tym szalbierczo.
- Ano, z tym, że prowadzi nas to do nikąd.
- Ty po prostu chciałbyś, by ludzkość podążyła w te miejsca, które sam chętnie chciałbyś zobaczyć.
- Może to i prawda, ale czyż nie bylibyśmy wszyscy szczęśliwsi? Wreszcie mając jakiś cel?

***

The clocks stopped at one seventeen one morning. There was a long shear of bright light, then a series of low concussions. Within a year there were fires on the ridges and deranged chanting. By day the dead impaled on spikes along the road. I think it's October but I can't be sure. I haven't kept a calender for five years. Each day is more gray than the one before. Each night is darker - beyond darkness. The world gets colder week by week as the world slowly dies. No animals have survived. All the crops are long gone. Someday all the trees in the world will have fallen. The roads are peopled by refugees towing carts and road gangs looking for fuel and food. There has been cannibalism. Cannibalism is the great fear. Mostly I worry about food. Always food. Food and our shoes. Sometimes I tell the boy old stories of courage and justice - difficult as they are to remember. All I know is the child is my warrant and if he is not the word of God, then God never spoke.

~The Man, The Road, Cormac McCarthy




skomentuj (0)




2009-12-15 08:44:53 >> Mind of the Void...

We are not alone in the cosmos... but why should the search be so limited? Many cultures have myths, legends or fervent belief in a higher consciousness.  Whether a loving or malevolent God, or a detached observer, it is clear that something, perhaps the universe itself on some level, is alive, aware, watching.



FreeOrion

Powrót na górę



Archiwum:

2012
maj
2011
kwiecień
2010
grudzień
czerwiec
maj
luty
2009
grudzień
sierpień
styczeń
2008
październik
sierpień
maj
luty
styczeń
2007
październik
wrzesień
czerwiec
maj
marzec
luty
styczeń
2006
listopad
październik
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
marzec
luty
styczeń
2005
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
maj
kwiecień
marzec
luty
2004
grudzień
wrzesień
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2003
grudzień
wrzesień
czerwiec
kwiecień
styczeń
2002
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj

Linki:

Obrazy...
Lord of the Rings
Star Trek
Sunshine
The Fountain
Battlestar Galactica
Glina
Payback
Domino
Fear And Loathing In Las Vegas
The Boondock Saints
28 Days Later
Fight Club

Dźwięki...
Tenacious D
Gogol Bordello
iLiKETRAiNS
Chemical Brothers
Koop
Franz Ferdinand
xploding plastix
The Crimea
Sparta
Oceansize
Stellastarr*
Godspeed You Black Emperor!
Röyksopp
M83
Xiu Xiu
Nine Inch Nails
Placebo
Portishead
Massive Attack
Spiritualized
Snow Patrol
no-man
Killing Joke
Broken Social Scene
Mars Volta
Coheed And Cambria
Blackfield
Dvar
Office of Strategic Influence
Ken Nordine
I Am Kloot
Porcupine Tree
Radiohead

Dusze...
Jinn Znaczy się Diabeł...
Gharibe Nieznajoma...
Gabbar Słowem silny...
Lamara Wiatr i Lew... zapomniany...
Laila A Cisza była jej Siostrą...